Certainly, every one of us sometimes wonders who is, in fact, our enemy. If I were to give an oversimplified answer to that question, I would say that the biggest enemies of contemporary nationalism should not be searched for among individuals, and not among parties nor organisations, but rather among ideas and socio-political phenomena. The enemies should also be seen in some human characterological flaws and psychological features, but I will elaborate on this later in the text. Who are we currently fighting? It should be noted at this point that the fight we are fighting is not taking place on a symmetrical ethnic-national plane, therefore I will not indicate any nation or ethnic group here. The greatest enemies of contemporary nationalism include: democratic liberalism, Atlanticism, the emanations of materialism, i.e. the New Left and capitalism, globalism, and Zionism. Under the conditions of liberal democracy, nationalism is by definition pushed beyond the margins of public life. The regime, which is based on manipulation and giving people the illusion of being the “collective sovereign”, aims to make public life opaque and devoid of ideals, and to make sure  “velvet oligarchs” have the final say. By “velvet oligarchs” I mean representatives of financial institutions, corporations, mass media , and other influential lobbies. There is no place here for the national interest or traditionally understood morality – not the Catholic one, nor the Greco-Roman ethics. Here we have a realm of nihilism and relativism. Liberal-democratic parliaments do not even pretend to represent their nations these days. In every democratic-liberal state, the parliament is a circus arena in which representatives of the political coterie play a spectacle. A performance whose first purpose is to advertise your person and coterie to the voters, second purpose is to distract public attention from topics inconvenient for mainstream politicians, and whose third purpose is to indoctrinate society and make sure that the people do not think for themselves. In the latter, the “help” of the mass media is invaluable and the whole crowd of pathetic artists who can pour venom into the minds and hearts of many recipients, often decent people who are well-intentioned, but susceptible to manipulation. It should also be noted that nowadays democratic liberalism forms the canon of the “muzzle” of political correctness. Despite the platitudes about freedom of speech and equality before the law, opinions that are inconsistent with the mainstream are increasingly repressed. Many examples can be cited. From the censorship on social networking sites and the harassment of employees who do not support the LGBT ideology, to having houses searched, being detained, and facing trials on “hate speech” charges. As nationalists, we also consider one of the main enemies to be Atlanticism. Poland has had the misfortune of being a tasty morsel for many years in the geopolitical game of great powers. For many decades we were under the Soviet protectorate, and once communism collapsed, unfortunately the only thing that changed was the balance of power. Poland, despite its natural predestination to be the leader of the Intermarium region, has become a state vassalised by the USA, and in the economic terms, also by Germany. The Atlantic geopolitical system, just like the one centered around the Soviet Union in the past era, is a contradiction of the nationalist vision of the world. We believe in the necessity of independent nation-states to cooperating in the economic, political, scientific, cultural and military fields, but we firmly oppose the creation of an artificial, bureaucratic superstate, or the political and economic colonization of European states by the US. We do not want Poland to be used by the US for the sake of unjust wars that are not in our interest, as was the case in Kosovo, Iraq and Afghanistan. In the current political and geopolitical situation, Atlanticism is combined with Zionism. It should be noted that the wars and other examples of hard power conducted by the US in the Middle East are in the interest of Israel, not the US, not other Western countries, and certainly not Poland. It is extremely hypocritical that the US has very good relations with the Wahhabi regimes in Saudi Arabia and Qatar, because they are an ally of the Atlanticist and Zionist geopolitical vision, and at the same time, under the pretext of fighting for democracy and human rights, hell was raised in Iraq and Syria, where in power were secular nationalists who were tolerant of Christians but were also unfriendly to the US and Israel. Despite platitudes about human rights, successive American governments are completely passive to the harm done to the Palestinians. Likewise, the expressions of support that American politicians and officials have directed towards Jewish claims against Poland are very disturbing. In recent history, there were even cases of leading American politicians blaming the Poles in their statements for the suffering and extermination of Jews during the occupation of Poland by the Third Reich, although both the Jews and the Poles were victims of the Germans at that time. Nationalists opposing the ideology of Zionism are often accused of antisemitism and hate speech. This is a deliberate perpetuation of untruth, because anti-Zionism and opposition to Israel’s policies do not imply hatred of the Jews. Apart from the Palestinians or the inhabitants of neighbouring Arab countries, the greatest critics of Zionism are also Jews who, for various reasons, do not support Israeli politics and become dissidents. As already mentioned, I also consider emanations of materialism, the Marxist new left and globalist capitalism, to be an ideological enemy. I wrote about the harmfulness of the new left and its growing radicalism in my text titled “National Radicalism against the Neo-Marxist Revolution”, which I recommend to my readers. I have also repeatedly emphasized the anti-capitalist nature of National Radicalism in my texts. Capitalism is the dominant socio-economic system in the world today, where money has become a god, man has become rubbish, and corporations, banks, and other supranational financial institutions have become more influential than countries. At this point, I would like to highlight another aspect of this phenomenon. Nationalists from possibly all countries criticise the current model of multiculturalism related to the mass immigration of Asian and African peoples to Europe. However, it is necessary to take a closer look at this phenomenon. Although now the lion’s share of such immigrants are people lured by the social welfare of Western Europe, so generous to newcomers, this phenomenon was already developing several dozen years ago. At that time, the capitalist policy of Western countries, motivated by the huge greed of companies and colonialist mentality, assumed that immigration of “cheap labour” from outside Europe would be something beneficial. I think that I do not need to explain to any of the readers that in this case greed is not paying off, as cheap workers from Africa and Asia contributed to enormous socio-economic, demographic, and, over time, political, civilizational and security-related problems. Globalization, however, is not only about mass immigration and multiculturalism. Globalization also involves the destruction of many small family enterprises, often with long traditions. I theorise that globalist capitalism leads to small entrepreneurs, artisans, merchants, and farmers often becoming proletarians dependent on the owners of enormous capital. The same process occurs in relations between governments, institutions of anonymous owners of capital, and international organizations. In short, globalization is peaceful enslavement, concentration of capital, unification and destruction of traditional cultures and communities. Finally, I would like to highlight one more thing that is the enemy of nationalism. Well, perhaps the worst, and at the same time the easiest opponent to fight, are our character flaws, weaknesses. In the case of Poles, these are particularly common: a tendency to conflict and anarchy, laziness, as well as inconsistency in action and inaccuracy. Remember that in order to fix the world you have to start with fixing yourself. Likewise, in order to face our powerful enemies, we must first fight our own weaknesses, work on our discipline, self-improve and develop. I wish all Polish nationalists and Poles that we all undertake such a fight every day and that we achieve small but frequent victories in it.

                                                                       Adam Seweryn


Na pewno każdy z Nas zastanawia się czasem, kto tak naprawdę jest naszym wrogiem. Gdybym miał odpowiedzieć na to pytanie w dużym uproszczeniu, rzekłbym, że największych wrogów współczesnego nacjonalizmu należy upatrywać nie w osobach, ani nawet nie w partiach, czy organizacjach, ale w zjawiskach społeczno-politycznych i ideach. Wrogów należy widzieć także w niektórych ludzkich wadach charakterologicznych i cechach psychicznych, ale wątek ten poruszę w dalszej części tekstu. Z kim obecnie walczymy? Należy w tym momencie zwrócić uwagę na to, że walka, którą toczymy, nie odbywa się na symetrycznej płaszczyźnie etniczno-narodowej, dlatego nie wskażę tutaj żadnego narodu, ani grupy etnicznej. Do największych wrogów współczesnego nacjonalizmu zaliczam: demoliberalizm, atlantyzm, emanacje materializmu: nową lewicę i kapitalizm, globalizm, oraz syjonizm.  W warunkach liberalnej demokracji nacjonalizm jest z założenia spychany poza margines życia publicznego. Ustrój, który opiera się o manipulację i dawanie ludziom złudy bycia „zbiorowym suwerenem”, dąży do tego, aby życie publiczne było mętne i bezideowe, a decydujący wpływ mieli na nie „aksamitni oligarchowie”, czyli przedstawiciele instytucji finansowych, koncernów, mass-mediów, oraz innych wpływowych lobby. Nie ma tutaj miejsca na interes narodowy, czy tradycyjnie pojmowaną moralność – ani tę w wydaniu katolickim, ani etykę grecko-rzymską. Mamy tutaj królestwo nihilizmu i relatywizmu. Demoliberalne parlamenty obecnie nawet nie udają, że reprezentują swoje Narody. W każdym demoliberalnym państwie parlament stanowi cyrkową arenę na której przedstawiciele koterii politycznych odgrywają spektakl. Spektakl, którego celem jest z jednej strony zareklamowanie swojej osoby i koterii przed wyborcami, z drugiej odwrócenie uwagi opinii publicznej od tematów niewygodnych dla mainstreamowych polityków, a z trzeciej indoktrynowanie społeczeństwa i dbanie o to, aby ludzie nie myśleli samodzielnie. W tym ostatnim nieoceniona jest „pomoc” mass-mediów i całej rzeszy pożal się Boże artystów, którzy potrafią latami sączyć jad do umysłów i serc wielu odbiorców, często porządnych ludzi mających dobre intencje, ale będących podatnymi na manipulacje. Należy zwrócić uwagę również na fakt, że w obecnych czasach demoliberalizm tworzy kanon politycznie poprawnego „kagańca”. Pomimo frazesów o wolności słowa i równości względem prawa, poglądy niezgodne z linią głównego nurtu są coraz bardziej represjonowane. Można podawać wiele przykładów. Począwszy od cenzury stosowanej na portalach społecznościowych, poprzez szykanowanie pracowników, którzy nie popierają ideologii LGBT, aż po przypadki przeszukań w mieszkaniach, zatrzymań i procesów pod zarzutem „mowy nienawiści”. Będąc nacjonalistami widzimy jednego z głównych wrogów także w atlantyzmie. Polska ma to nieszczęście, że od bardzo wielu lat stanowi łakomy kąsek w geopolitycznej grze wielkich mocarstw. Przez długie dziesięciolecia byliśmy pod sowieckim protektoratem, a gdy komunizm upadł, niestety zmienił się tylko układ sił. Polska, pomimo naturalnych predestynacji do bycia liderem regionu Międzymorza, stała się państwem zwasalizowanym przez USA , a pod względem gospodarczym, także przez Niemcy. Atlantycki układ geopolityczny, tak samo, jak w minionej epoce układ zogniskowany wokół Związku Radzieckiego, stanowi zaprzeczenie nacjonalistycznej wizji świata. My wierzymy w konieczność istnienia niepodległych państw narodowych współpracujących ze sobą w dziedzinie gospodarczej, politycznej, naukowo-kulturalnej i wojskowej, jednak stanowczo sprzeciwiamy się tworzeniu sztucznego, biurokratycznego superpaństwa, czy też politycznej i gospodarczej kolonizacji państw europejskich przez USA. Nie chcemy, aby Polska była wykorzystywana przez USA do wojen niesprawiedliwych i niebędących w naszym interesie, jak miało to miejsce w Kosowie, Iraku i Afganistanie. W obecnej sytuacji politycznej i geopolitycznej atlantyzm łączy się z syjonizmem. Należy zwrócić uwagę, że wojny i inne działania z zakresu hard power prowadzone przez USA na Bliskim Wschodzie są w interesie Izraela, a nie USA, czy innych krajów zachodnich, a już na pewno nie Polski. Ogromną hipokryzją jest to, że USA ma bardzo dobre stosunki z wahabickimi reżimami w Arabii Saudyjskiej i Katarze, gdyż są one sojusznikiem atlantyckiej i syjonistycznej wizji geopolitycznej, a jednocześnie pod pretekstem walki o demokrację i prawa człowieka zgotowano piekło w Iraku i Syrii, gdzie u władzy byli świeccy nacjonaliści nastawieni tolerancyjnie do chrześcijan, ale negatywnie do USA i Izraela. Pomimo prawoczłowieczych frazesów, kolejne amerykańskie rządy są całkowicie bierne wobec krzywdy Palestyńczyków. Również bardzo niepokojące są wyrazy poparcia, jakie amerykańscy politycy i urzędnicy kierują wobec roszczeń żydowskich względem Polski. W historii najnowszej bywały nawet przypadki, gdy pierwszoplanowi amerykańscy politycy w swoich wypowiedziach obarczali Polaków odpowiedzialnością za cierpienia i zagładę żydów podczas okupacji Polski przez III Rzeszę, chociaż zarówno żydzi, jak też Polacy, byli wówczas ofiarami Niemców. Nacjonaliści sprzeciwiający się ideologii syjonizmu bywają często oskarżani o antysemityzm i mowę nienawiści. Jest to celowe utrwalanie nieprawdy, ponieważ antysyjonizm i sprzeciw wobec polityki prowadzonej przez Izrael wcale nie musi oznaczać nienawiści wobec żydów. Oprócz Palestyńczyków, czy mieszkańców ościennych krajów arabskich, największymi krytykami syjonizmu bywają właśnie żydzi, którzy z różnych przyczyn nie popierają izraelskiej polityki stając się dysydentami.  Jak już wspomniałem, za wroga ideowego uważam także emanacje materializmu: marksistowską nową lewicę i globalistyczny kapitalizm. Na temat szkodliwości nowej lewicy i jej wzrastającego radykalizmu pisałem w moim tekście „Narodowy Radykalizm wobec neomarksistowskiej rewolucji”, który polecam moim czytelnikom. Wielokrotnie w swoich tekstach podkreślałem także antykapitalistyczny charakter Narodowego Radykalizmu. Kapitalizm stanowi dominujący obecnie na świecie system społeczno-ekonomiczny, w którym pieniądz stał się bogiem, człowiek śmieciem, a koncerny, banki i inne ponadnarodowe instytucje finansowe stały się bardziej wpływowe, niż państwa. W tym miejscu chciałbym zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt tego zjawiska. Nacjonaliści ze wszystkich chyba krajów krytykują obecny model multikulturalizmu związany z masową imigracją ludów Azji i Afryki do Europy. Jednak należy głębiej spojrzeć na to zjawisko. Chociaż obecnie lwia część takich imigrantów to ludzie zwabieni hojnym dla przybyszów socjalem państw Europy Zachodniej, to zjawisko rozwijało się już kilkadziesiąt lat temu. Wówczas kapitalistyczna polityka krajów zachodnich motywowana ogromną chciwością koncernów i kolonialną mentalnością zakładała, że imigracja „taniej siły roboczej” spoza Europy będzie czymś korzystnym. Myślę, że nikomu z czytelników nie muszę tłumaczyć, że w tym wypadku chciwość nie popłaca, a tani robotnicy z Afryki i Azji dali przyczynek do ogromnych kłopotów społeczno-gospodarczych, demograficznych, a z czasem również politycznych, cywilizacyjnych i związanych ze sferą bezpieczeństwa. Globalizacja to jednak nie tylko masowa imigracja i multikulturalizm.  Procesy globalizacyjne to także niszczenie wielu drobnych, rodzinnych, często posiadających długie tradycje przedsiębiorstw. Mogę zaryzykować tezę, że globalistyczny kapitalizm  prowadzi do tego, że drobni przedsiębiorcy, rzemieślnicy, kupcy, rolnicy często stają się proletariuszami uzależnionymi od wielkiego kapitału. Ten proces tak samo wygląda w relacjach pomiędzy państwami, a instytucjami kapitału anonimowego i organizacjami międzynarodowymi. Mówiąc w skrócie, globalizacja to pokojowe  zniewolenie, koncentracja kapitału, unifikacja oraz niszczenie tradycyjnych kultur i wspólnot. Na koniec chciałem zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz, która jest wrogiem nacjonalizmu. Otóż, chyba najgorszym, a zarazem najłatwiejszym do zwalczania przeciwnikiem, są nasze wady charakteru, przywary, słabości. W przypadku Polaków są to szczególnie często: skłonność do konfliktów i anarchii, lenistwo, jak również brak konsekwencji w działaniu i niedokładność. Pamiętajmy, że aby naprawiać świat, należy zacząć od siebie. Tak samo, aby stawić czoła naszym potężnym wrogom, należy najpierw podjąć walkę z naszymi słabościami, popracować nad dyscypliną wewnętrzną, samodoskonaleniem i rozwojem. Wszystkim polskim nacjonalistom i Polakom w ogóle życzę,  abyśmy wszyscy taką walkę podejmowali każdego dnia i odnosili w niej małe, ale systematyczne zwycięstwa.

                                                                       Adam Seweryn

  1. Anton

    « […] I would say that the biggest enemies of contemporary nationalism should not be searched for among individuals, and not among parties nor organisations, but rather among ideas and socio-political phenomena […] »

    Sì, però, chi si fa latore di certe ideologie sono proprio individui e organizzazioni. E’ proprio tramite loro che le ideologie si trasmettono e si applicano. Hanno occupato tutto da anni, come si può non considerarli come dei veri e propri nemici? Loro lo fanno nei confronti di chi non si allinea ai loro desiderata e cercano di distruggerli, anche fisicamente.

    E’ per questo che spesso si sente parlare, piuttosto, di “guerra culturale” (“Kulturkampf”, inteso alla tedesca ma in un’accezione ampia e non dal punto di vista storico) anche se il termine è completamente sbagliato perché non può esistere nessuna “guerra culturale” né “guerra tra civiltà”, così come comunemente si crede e si proclama! Una forma di Cultura, se è vera Cultura, non può scontrarsi con un’altra forma di Cultura. Può sicuramente esistere uno scontro fra barbarie e civiltà o anche fra due forme di barbarie, mai uno scontro fra civiltà! E’ semplicemente impossibile. Due civiltà possono essere differenti nella forma ma affini nella sostanza; si comprendono e si completano a vicenda, non cercano di sterminarsi una con l’altra. In quel caso, si tratta di autentica barbarie e non di civiltà (o Cultura).

    « […] democratic liberalism, Atlanticism, the emanations of materialism, i.e. the New Left and capitalism, globalism, and Zionism […] »

    D’accordo ma non è che a Oriente ci sia di meglio! Dalla Cina, all’Arabia Saudita, dalla Corea al Caucaso. Guardiamo anche al Sud America: è tutto un caos e nulla di ciò che, in qualche modo, influenza e guida quelle Nazioni ci appartiene. Personalmente, vedo con sospetto anche la Russia…


    « […] Remember that in order to fix the world you have to start with fixing yourself. Likewise, in order to face our powerful enemies, we must first fight our own weaknesses, work on our discipline, self-improve and develop […] »

    “Self improvement”, certo! “(inner) Development”, giustissimo! Ma se non si chiarisce quale debba essere il modello sul quale basarsi per ricostruire l’Europa e soprattutto sé stessi IN Europa, il tutto diventa impossibile.

Lascia una risposta